Merhaba, ben Reyhan. 29 yaşındayım; Pendik’de yaşıyorum. Boyum 1.67, kilom 57. Lakin beni tanımaya bunlarla başlanınca güya bir fotoğrafın sırf çerçevesine bakmış üzere oluyor insan. Ben biraz daha iç taraflardan anlatmayı seviyorum: Bir insanı asıl tanıtan şey, kalabalığın içinde neye tutunduğu, yalnızken neyi seçtiği ve memnun olduğunda bunu nasıl paylaştığı bence.
Benim dünyamda yeterli hissetmek birçok vakit küçük lakin tesiri büyük ayrıntılarla başlıyor. Mesela bir kitabın birinci sayfasına girerken duyduğum o hafif heyecan… Kimi beşerler için sessizlik boşluk olabilir; benim için birçok vakit dolu bir alan. Kitap okurken yalnızca hikâye takip etmiyorum; insanı, duyguyu, davranışı, hayatı okumayı da seviyorum. Altını çizdiğim cümleler var; zira birtakım cümleler insanın içine yerleşiyor ve günün bir yerinde Tam da bu dedirtiyor. Birlikte kitapçı gezebileceğim, Bu karakter sence neden bu türlü yaptı? diye tartışabileceğim biriyle tanışmak bana çok uygun gelir.
Diğer yandan, beni yalnızca sakin bir köşede düşünen biri sanma. Zira bende bir de gecenin gücü var. Barları seviyorum; fakat bar benim için yalnızca içecek ya da gürültü değil. Daha çok atmosfer: yeterli bir müzik, yanlışsız ışık, insanın kendini rahatça bırakabildiği bir masa… Bazen arkadaşlarla kahkahayla açılan bir akşam, bazen de iki kişinin birbirini tanıdığı, cümlelerin yavaş yavaş cesaretlendiği bir sohbet. Ben sohbeti severim; bilhassa de yapmacıksız olanını. Hani biri kendini kanıtlamaya çalışmaz da yalnızca kendisi olur ya… İşte onu.
Konserler… Konserler bende anı temsil ediyor. Zira canlı müzikte bir şey var: Kalp ritmini dışarıdan duyar üzere oluyorsun. Binlerce insan aynı sözleri söylerken, bazen de yalnızca gözlerin dolarken… Hayatın kimi hisleri açıklamadan anlaşılabiliyor. Ben, müziği birlikte dinlediğinde birbirinin halini anlayabilen insanları seviyorum. Müzik bittiğinde Nasıldı? diye sormadan da anlaşılabilen bir bağ fikri çok hoşuma gidiyor.
Seyahat ise benim için bir kaçış değil; bir tekrar başlama hali. Yeni bir kentte sabah kahvesi almak, bir sokağa kazara sapıp Yeterli ki kayboldum demek… Bazen fotoğraf çekmekten çok, hafızama kaydetmeyi tercih ederim. Zira kimi yerler kameraya değil, kalbe yakışıyor. Bir yere giderken görmeye değil, hissetmeye gidenlerdenim. Ve evet, yol arkadaşlığına inanıyorum. Tıpkı valizi taşımak değil problem; birebir hayrete şaşırabilmek.
Pendik escort olarak alışverişi seviyorum, zira bazen insanın kendine yeterli davranması gerekiyor. Yeni bir modül almak, hoş kokmak, kendini ihtimamla hazırlamak… Bunlar benim için gösteriş değil, kendine hürmet. Ayrıyeten ayrıntılara dikkat eden insanları seviyorum. Küçük şeyleri gören, incelikle konuşan, nazik kalabilen… Zira bana nazaran çekicilik en çok tutumda gizli.
Peki burada ne arıyorum? Bir alaka sözü bazen fazla genel kalıyor. Ben, hayatın içine yakışacak bir bağ arıyorum: İtimadın rahatlık verdiği, konuşmanın yük değil keyif olduğu, yanında kendin üzere olabildiğin bir münasebet. Büyük laflardan çok tutarlılığı severim. Birinin Ben böyleyim demesinden çok, ben bu türlü kalabiliyorum demesi tesirler beni.
İlgimi çeken biri; duygusal zekâsı olan, saygıyı temel alan, mizahı hafife almayan biri olur. Ne istediğini bilen fakat hayatı da daima plan listesi üzere yaşamayan… Bazen spontane bir konser bileti alabilecek, bazen de bir akşamı meskende kitapla geçirmeyi eksik saymayacak biri. Ben süratli tüketilen şeylere uygun gelmiyorum; yavaşça tanımayı, inanç inşa etmeyi seviyorum.
