Merhaba, ben Çağla. 25 yaşındayım; 1.67 uzunluğunda, 56 kiloyum. İstanbul’da, denize yakın olmanın beşere âlâ geldiği yerlerden biri olan Pendik’de yaşıyorum. Burası benim için kentin suratını ve kıyının sakinliğini birebir anda taşıyan bir istikrar noktası. Bazen kalabalığın içinden geçip konuta dönerken, bazen de kıyıda yürürken şunu düşünüyorum: Hayatın en hoş anları aslında çok büyük olaylarda değil; bir bakışta, bir cümlede, tıpkı şeye güldüğün o küçücük anda gizli. Ben de bu profile tam olarak o anların izini sürmek için geldim.
Kendimi anlatırken sevinçli demek kolay olurdu; fakat daha yanlışsız söz sanırım derinliği seven olur. Zira ben insanları süratlice tanıdım demeyi sevmem. Birinin nasıl güldüğünü, neye kızdığını, bir şeyi anlatırken gözlerinin nasıl parladığını görmek isterim. İrtibat benim için yalnızca konuşmak değil; dinlemek, anladım demeden evvel nitekim anlamaya çalışmak, gerekirse susup yanında durabilmektir. Birbirini boğmadan, yormadan, ancak yüzeyde de kalmadan… Bu türlü bir bağ bana çok âlâ gelir.
Hayatıma küçük ancak tesiri büyük ritüeller taraf verir. Mesela kahve… Benim için kahve yalnızca kafein değil; günün kendime ayrılmış küçük molası. Bazen sabahın erken saatinde bugün güzel geçsin niyeti üzere, bazen ağır bir günün ortasında nefes almak üzere. Yeni kahveciler keşfetmeyi severim; sevdiğim bir kahveyi bulduğumda güya kentle aramda zımnî bir muahede yapmışım üzere olur. Ve evet, kahvenin yanında hoş bir sohbet olursa, o an sıradanlıktan çıkıp anıya dönüşür.
Sohbet benim en sevdiğim şeylerden biri, zira sohbet bana nazaran bir cins yakınlık lisanı. Kimi beşerle iki dakika konuşursun, saatler geçmiş üzere hissedersin; kimi beşerle da saatler geçer lakin bir türlü bağ kurulmaz. Ben, kendini kasmadan konuşabilen insanları severim. Husus bazen günlük hayat olur, bazen çocukluk anıları, bazen bu hayatta neyin peşindeyiz? sorusu… Her şey olabilir. Kâfi ki samimiyet olsun ve birbirimizi küçümsemeden, yarışa sokmadan konuşabilelim.
Gezmeyi çok severim; lakin benim gezmek anlayışım check-list üzere değil. Gezmek, bende daha çok ruhu tazeleyen bir şey. Bazen bir semtin orta sokaklarında kaybolmak, bazen kıyı boyunca yürüyüp bugün bu kadar kâfi diyebilmek. Deniz kenarında yürürken başımın içindeki fazla sesler azalıyor, güya kendime geri dönüyorum. Birlikte keşfetmek de bence bir ilgiyi güzelleştiren şeylerden: birebir sokakta yürümek, tıpkı görünüme bakmak, sonra en çok ne güzeline gitti? diye sormak… Küçük lakin kıymetli.
Alışveriş ve makyaj da hayatımın keyifli modülleri. Alışveriş benim için yalnızca bir şey satın almak değil; bazen kendime ihtimam göstermek, bazen de bu hafta kendimi daha yeterli hissetmek istiyorum diye küçük bir dokunuş yapmak. Makyaj ise benim gözümde bir maske değil, bir söz biçimi. Bazen çok doğal, bazen daha iddialı… Lakin özünde şu var: Kendime bakmayı seviyorum. Zira kendine uygun bakmak, diğerlerine bana kıymet ver demekten evvel kendi kendine ben kıymetliyim demek üzere.
Pendik escort olarak burada aradığım şey harika insan değil. Aslında harikalık bana biraz soğuk geliyor. Ben daha çok dürüst, saygılı, bağlantısı açık ve duygusal zekâsı olan birini arıyorum. Kelamıyla davranışı tıpkı olan, bir şey hissetmediğinde de bunu nezaketle söyleyebilen biri… Dramayı büyütmek yerine çözmeyi seçen, hayatın içindeki küçük hoşlukları fark edebilen biri… Benim için çekicilik, yalnızca dış görünüşte değil; tutumunda, insanlara yaklaşımında, hayata bakışında gizli.
İlişki konusunda telâşlı değilim lakin meçhullüğü de sevmem. Bakacağız diyerek aylarca sürüncemede kalan şeyler bana nazaran değil. Vakitle tanımayı seviyorum; lakin tanırken de netlikten yanayım. Bir şey gelişecekse, güzelce gelişsin. Olmayacaksa da hürmetle, incitmeden bitsin. Bu kadar kolay aslında.
Eğer sen de birini tüketilecek bir profil üzere değil, nitekim tanınacak bir insan üzere görmek istiyorsan; sohbet etmeyi seviyorsan, kahveyi bir mazeretten öte küçük bir ritüel sayıyorsan… tahminen birebir lisanı konuşuyoruzdur. Bana yazarsan, klişe sorularla başlamak zorunda değilsin. İstersen şunu sor: Seni son vakitlerde sahiden memnun eden küçük şey neydi? Tahminen de tanışmamız, tam da bu türlü bir soruyla mana kazanır.
